Franciszka Siedliska pozostawiła po sobie wiele rękopisów. Pisała na życzenie kierownika duchowego, ks. Antoniego Lecherta. Jest to bogata spuścizna piśmiennicza, która zawiera teksty o różnorakim charakterze. Zakres poruszanych przez kierownika spraw jest ściśle związany – nawet jeśli są to nauki okolicznościowe – z życiem wewnętrznym Franciszki Siedliskiej. Na jego polecenie napisała „Autobiografię” (wydana w 1997), „Dzienniki” (t. 1 wydany w 2001 i t.2 w 2002). „Listy” stanowią odrębny i ogromny dział jej twórczości. Pisała do sióstr i osób spoza Zgromadzenia, z czego 2729 listów napisała do ks. A. Lecherta. Drukiem wyszło ich niewiele  – „Wybór listów” wydany w roku 1975.

Poza twórczością piśmienniczą, bł. Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza zostawiła dzieło - Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu - do którego Bóg ją powołał na założycielkę. W nim i poprzez nie możemy dojrzeć jej oblicze, odnaleźć ślady na drodze, którą przeszła kładąc podwaliny pod nowy instytut i obdarzając go charyzmatem i misją. One to ożywiają nowe zastępy nazaretanek.

Ojciec Święty Jan Paweł II w liście skierowanym do Przełożonej Generalnej, m. Marii Teresy Jasionowicz, z okazji 125. rocznicy powstania Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu tak pisze: „Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu obchodzi w tym roku [dwutysięcznym] 125 lat swego istnienia w Kościele. Jednoczę się ze wszystkimi Siostrami Nazaretankami i składam Bogu dzięki za bezcenny dar życia konsekrowanego i za dobro duchowe, jakie przez posługę tego Zgromadzenia stało się udziałem wielu ludzi. Myślą wracam do początków Waszej Wspólnoty Zakonnej, do Franciszki Siedliskiej, Założycielki Zgromadzenia, która została beatyfikowana w kwietniu 1989 pod zakonnym imieniem Marii od Pana Jezusa Dobrego Pasterza. Zostawiła ona swoim siostrom jako wzór Najświętszą Rodzinę z Nazaretu, wspólnotę zjednoczoną więzią doskonałej miłości i wypełnioną całkowicie obecnością Jezusa Chrystusa. Tak bardzo pragnęła, aby siostry, wpatrzone w ten wzór, udoskonalały się w miłości i dzieliły się nią z innymi, czyniąc w ten sposób całą swoją posługę jednym wielkim hymnem uwielbienia na cześć <Boga, który jest miłością> (por. 1 J 4, 16)”. Watykan, 2 lutego 2000.

Założone przez bł. Franciszkę Siedliską Zgromadzenie rozwinęło się i obecnie liczy ok. 1400 sióstr. Nazaretanki pracują w siedmiu prowincjach, obejmują apostolstwem cztery kontynenty i 12 krajów: Australię, Białoruś, Filipiny, Francję, Izrael, Kazachstan, Polskę, Rosję, Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię, Włochy, Ukrainę. Na świecie jest 169 nazaretańskich wspólnot, z czego w Polsce – 69.

Podejmując różnorodny typ apostolstwa, siostry nazaretanki opierają się na najdoskonalszym wzorze - Najświętszej Rodzinie z Nazaretu - gdzie sprawy ludzkie i Boże wzajemnie się przenikały i warunkowały. Służąc człowiekowi w różnorakich wymiarach życia: wychowanie i nauczanie (przedszkola, szkoły, świetlice środowiskowe, domy dziecka i opieka nad dziećmi specjalnej troski), szpitalnictwo, domy samotnej matki i okna życia, opieka nad samotnymi i starszymi, praca parafialna, siostry nazaretanki mają w perspektywie największe dobro  człowieka - jego zbawienie.