WIZYTACJA GENERALNA W PROWINCJI WARSZAWSKIEJ

Od  1  lutego  gościmy  Matkę  Janę Zawieja, przełożoną  generalną  Zgromadzenia, która
wraz  z członkiniami  Zarządu Generalnego  przeprowadzi  wizytację  wszystkich wspólnot naszej Prowincji: w Polsce, Ukrainie, Rosji i Kazachstanie. 

Wizytacja  kanoniczna przełożonej generalnej to ważne wydarzenie i okazja do refleksji jak lepiej możemy szerzyć Królestwo Bożej Miłości wśród nas i tych, do których jesteśmy posłane.

Prośmy Pana o szczególną łaskę Ducha Świętego na ten czas.

Zapraszamy do zdjęć

biuletyn Prowincji Warszawskiej znajdziesz tutaj.

UPRAGNIONY  KRÓL

ZA JEZUSEM Z NAZARETU

spotkanie z bratem Morisem

Kto jeszcze może z pasją mówić o tym, że trzeba odnowić duchowość Nazaretu?  Że takie zafascynowanie prostotą Jezusa i otwarciem na każdego jest we współczesnym Kościele bardzo potrzebne?  Kogo urzekł Jezus, cieśla z Nazaretu, mieszkający w Rodzinie, pracujący własnymi rękoma, trwający sam na sam w miłości Ojca?  Serce jeszcze pała po niecodziennym spotkaniu trzech naszych wspólnot warszawskich ze świadkiem Jezusa z Nazaretu, bratem Morisem ze Zgromadzenia Małych Braci Jezusa, które odbyło się w naszym Domu Prowincjalnym w niedzielę 4 grudnia.

Brat Moris Maurin jest z pochodzenia Francuzem, ale od 1990 r. mieszka w polskiej wspólnocie braci, najpierw na warszawskiej Pradze, a obecnie w Truskawiu pod Warszawą. Niedzielne popołudnie spędził z nami na Czerniakowskiej, dzieląc się swoim odczytywaniem duchowości Nazaretu. Był czas na pytania, na rozmowy mniej oficjalne. Brat został z nami na kolacji i dołączył do koncelebry Mszy świętej w Parafii, gdzie również - na spontaniczną prośbę księży - wygłosił homilię.

Spotkanie na pewno nieprzypadkowe, gdy rozpoczynamy drugi etap odnowy, w roku, w którym św. Karol de Foucauld patronuje Zgromadzeniu. Pozostawi w nas głęboki ślad.

zdjęcia znajdziesz tutaj

BŁOGOSŁAWIONA FRANCISZKA,  STROJE OPOCZYŃSKIE I OBWARZANKI

czyli odpust w Roszkowej Woli

29 listopada 2011

Tradycyjnie pierwsza niedziela Adwentu w Roszkowej Woli, miejscu urodzenia Bł. Marii Franciszki Siedliskiej, jest dniem niezwykle barwnym, choć rozpoczynający się okres liturgiczny skłaniałby raczej do fioletów. Niewielka kaplica, pierwsza w świecie pod wezwaniem Błogosławionej Marii Fr. Siedliskiej, wypełniona jest po brzegi kolorowym tłumem parafian, gości z bliższej i dalszej okolicy, pokaźną liczbą nazaretanek i członków Stowarzyszenia Najświętszej Rodziny. Z tłumu wyraźnie wybijają się dziewczęta i panie w różnobarwnych strojach opoczyńskich, mieszkanki Roszkowej Woli i Domaniewic.  Na sygnał orkiestry dętej ze Żdżar do ołtarza rusza procesja z ks. Bp Józefem Zawitkowskim jako przewodniczącym Sumie odpustowej. Jest wielu innych kapłanów: z Rawy Mazowieckiej, Nowego Miasta, Żdżar, a nawet Warszawy oraz, oczywiście, Ks. Proboszcz Parafii Rzeczyca, na terenie której jest położona kaplica Zgromadzenia.  Jest poczet sztandarowy ze Szkoły Podstawowej w Żdżarach, której patronką jest Błogosławiona. Są przedstawiciele władz z burmistrzem Nowego Miasta p. Barbarą Gąsiorowską i wice-wójtem gminy Rzeczyca – p. Iwoną Łuszcz-Krawczyk na czele.

Barwna i urozmaicona jest także liturgia. S. Adriana dwoi się i troi, by każdy w odpowiednim momencie podjął swoją rolę: powitanie, prezentację programu o Błogosławionej Patronce, czytania, śpiewy, procesję z darami. Ksiądz Biskup z właściwym sobie ciepłem i bezpośredniością zachęca do aktywnego udziału wszystkich. Każdy może poczuć się potrzebny w tej wspólnej celebracji. W swoim słowie przypomina o tradycjach adwentowych, mówi o wartości przekazywania wiary w rodzinie, przede wszystkim przez przykład rodziców. W darach mieszkańcy przekazują m.in. stułę z wizerunkiem Bł. Marii Franciszki Siedliskiej. Cenią i kochają tę swoją Błogosławioną Rodaczkę bardzo.  

Odpust byłby niepełny bez straganów i tradycyjnych obwarzanków. Nawet Ksiądz Biskup przypomina, żeby o tym nie zapomnieć. W rezultacie zdarza się, że popyt przewyższa podaż…  Po odegraniu ostatnich radosnych utworów przez orkiestrę dętą pana Stasia i pamiątkowym zdjęciu z mieszkańcami w strojach ludowych, zaproszeni goście (kapłani, przedstawiciele władz, siostry, członkowie SNR) udają się do sąsiadek tj. do naszego klasztoru w Żdżarach na odpustowy obiad.

Taki to jest barwny odpust w Roszkowej Woli, pełen lokalnego folkloru i nietuzinkowego uroku, ale też i prostej wiary, że ta, która tu się urodziła, nadal patrzy na to miejsce, już teraz z nieba, z sercem i życzliwością dla mieszkańców i gości.

s. Amata J. Nowaszewska

zdjęcia z tej Uroczystości znajdziesz tutaj

13 listopada, w Domu Niepokalanego Serca Maryi w Ostrzeszowie, obchodziłyśmy święto nowicjatu. Radość, entuzjazm, wspólnota….i dzień pełen niespodzianek – tak by można  w telegraficznym skrócie opisać to, co się działo. Siostry zabrały nas na wyprawę w góry. W refektarzu stanęła drabina, która symbolizowała wspinanie się, dążenie „ku górze”, a nasza „mała sala” zamieniła się w pasmo górskich szczytów i…zielonych pastwisk. Medytacja w kościele prowadziła nas przez inne góry, te bardziej duchowe, te może trudniejsze, jeszcze czasem niezbadane, niezdobyte…

Wiele radości sprawiło nam przedstawienie pt.: „Przychodzi chora do doktora”, a wieczorna prezentacja o nowicjacie odkryła nasze zamiłowania do podróży wśród gór i pustyń.

            Bardzo się cieszyłyśmy z naszych gości: s. Prowincjalnej Nereuszy, s. Jany wraz z siostrami aspirantkami i s. postulantką z Grodna; s. Marcjanny z siostrami postulantkami i aspirantkami ze Żdżar oraz siostrami z Kalisza. W tym czasie przebywała też w naszej wspólnocie s. Daniela Tupaj z Zarządu Generalnego. Takiego międzyprowincjalnego święta nowicjatu dawno nie było

Warto też wspomnieć o niespodziankach, które przyjechały wraz z siostrami ze Żdżar: kabarecie, tańcu żydowskim oraz….o ich spontaniczności, która zaskoczyła wszystkich, zwłaszcza w czasie obiadu

           W tym miejscu chciałabym  podziękować Siostrom za modlitwę oraz wszelkie dowody pamięci. Będziemy się odwdzięczać tym, co najcenniejsze: modlitwą.

  w imieniu sióstr nowicjuszek

  s. M. Natanaela

Moje spotkania z Modlitwą Jezusową wyrosły (o paradoksie!) z kryzysu modlitwy! Poszukiwałam formy, która by na powrót zjednoczyła mnie z Bogiem!   Pan Bóg wyszedł mi naprzeciw i zaczął mnie szukać przez tę modlitwę. Pewnego razu jeden z moich lekarzy zalecił mi Modlitwę Jezusową. Następnie spowiednik napisał książkę o Modlitwie Jezusowej, a wybrany przeze mnie promotor przetłumaczył najpopularniejsze dzieło o Modlitwie Jezusowej pt. Filokalia.  Poczułam się jak złowiona przez Boga rybka i pojechałam do Gdyni do Ojców Jezuitów na rekolekcje o Modlitwie Jezusowej. Chociaż początki były trudne, to wciągnęły mnie na tyle, żeby po powrocie modlić się Modlitwą Jezusową codziennie….W moim życiu marzenia się często spełniają. Zaczęłam marzyć o stworzeniu grupy modlitewnej. Odprawiłam nowennę w tej intencji do św. Józefa. Potem dostałyśmy do biblioteki książki po zmarłym Wojciechu Tomkielu, a wraz z nimi zniszczone czotki - czyli różaniec do modlitwy Jezusowej. Traktuję te czotki jak relikwie po zmarłym, bo wraz z nimi rozpoczęła się działalność grupy modlitewnej.Modlitwa Jezusowa polega na powtarzaniu imienia Jezus lub wersetu z Pisma Świętego: Panie Jezu zmiłuj się nade mną grzesznikiem. Dlaczego jest ona godna polecenia? Ponieważ wzywanie boskiego imienia związane jest z działaniem samego Boga. Jahwe - znaczy bowiem Bóg aktywnie  obecny. W Starym Testamencie, kiedy Bóg przedstawia się Mojżeszowi mówi: „JESTEM KTÓRY JESTEM”,  albo „powiedz Izraelitom JA JESTEM posłał mnie do was” (Wj. 3,14). W Nowym Testamencie natomiast, Jezus jako Trzecia Osoba Boska utożsamia się z tymi słowami: „JA JESTEM z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata”. Imię Jezus jest zatem formą obecności Boga. Wzywanie  nieustanne imienia Jezusa jest współdziałaniem z Bogiem oraz  jedną  z wielu form  zjednoczenia z Nim samym.  Hezychia   - tak  została nazwana Modlitwa Jezusowa w pierwszych wiekach – oznacza  wyciszenie, duchowy pokój, wewnętrzne skupienie, milczenie. „Wyciszenie wewnętrzne jest nie zakłóconym  stanem umysłu, spokojem wolnej  i radosnej duszy, spokojną nie naruszoną stałością serca w Bogu, kontemplacją światłości, poznaniem misteriów Bożych, świadomością mądrości przez cnotę czystego rozumu, przepaścią zamysłów Bożych,  ekstazą umysłu, współżyciem z Bogiem, bezsenną czujnością, duchową modlitwą, niczym nie zakłóconym spoczynkiem pośród wielkiego cierpienia i w końcu- solidarnością i jednością z Bogiem”[1] .Apathea i amerimnia - te dwie tajemnicze nazwy wymyślone przez dwóch wielkich Ojców Kościoła: Św. Grzegorza z Nyssy i Św. Jana Klimaka, są nierozerwalne z pojęciem hezychazmu. „Apathea (gr)- czyli beznamiętny spokój serca, w którym człowiek osiągnął stan absolutnej obojętności, wobec zmiennych kolei życia i jest zarówno ponad radością jak i ponad cierpieniem, trwogą czy nadzieją”[2]. Amerimnia (gr)- czyli stan bycia beztroski, jest jednym z najważniejszych warunków urzeczywistnienia hezychii. Jan Klimak napisze, że „zasadniczym dziełem hezychii jest doskonała amerimnia wobec wszystkich rzeczy  rozsądnych czy nie rozsądnych(…) - kto więc otworzy drzwi rozsądnym będzie miał nieustannie kłopot z innymi” (PG 88, 1109)[3].Modlitwa Jezusowa jest też związana z łaską uświęcającą, ponieważ powtarzając imię JEZUS, stajemy się naczyniem uwagi na to czego pragnie dla nas sam Bóg. Warto tu podkreślić, że w grę wchodzi rozeznawanie duchowe, a więc współdziałanie z Bogiem. O ile na medytacji używamy dyskursywności o tyle na modlitwie Jezusowej używamy intuicji, która ma całkowity ogląd rzeczywistości. Właśnie w tym miejscu ukazuje się owo substancjalne działanie Boga wynikające z tego, iż „według Biblii Imię Boga jest jednym z Jego atrybutów, miejscem teofanicznym, miejscem Jego obecności”[4]. „Nie trzeba być wielkim mistrzem duchowym, aby wiedzieć, że droga do Boga otwiera się przez  UWAŻNOŚĆ, a nie przez myślenie dyskursywne (...) Ale to właśnie uważność ostatecznie prowadzi do Boga. Kontemplacja jest oglądaniem. Łacińskie słowo contemplari znaczy oglądać”[5].Cieszę się powstaniem grupy modlitewnej w naszej parafii, ponieważ jest nastawiona na formację chrześcijańską. Rozpoczynam spotkania od „agapy” – czyli dyskusji na temat modlitwy. Zauważyłam, że jeśli rozmawiam  z siostrami o Bogu łatwiej mi z nimi  pracować, a jeśli nie rozmawiam, relacje się sypią. 

s. Stefania Janiak

  http://modlitwajezusowa.blog.onet.pl/       

[1] Nikitas Stethatos, Druga centria rozdziałów fizycznych i o oczyszczeniu umysłu 64, FtHNG`, s.314

[2] Por. Graef Hilda. Siedmiobarwna tęcza, Warszawa 1966, s. 142.

[3] Leloup Jean-Yves, Hezychazm zapomniana tradycja modlitewna, Kraków 1996, s.39.

[4] Evdokimov Poul, Wieki życia duchowego, Kraków 1996. S.241.

[5] Jalics Franz SJ, Rekolekcje kontemplatywne, Kraków 2008, s.29.